Een rumoerige nacht in Herberg De RAI

29 oktober 2002

Aan het begin van de avond zat de sfeer er nog behoorlijk in, maar voor een aantal gestrande reizgers was de overnachting in de RAI slopend. ,,En er was ook al geen bier.''

Luc en Mo hebben op hun wereldreis de afgelopen maanden regelmatig onder waardeloze omstandigheden de nacht moeten doorbrengen, maar in de Amsterdamse RAI was het echt afzien. ,,Merde!'', zegt Luc, een student uit Parijs. Hij en Mo hebben geen oog dichtgedaan. ,,Ze lieten de lichten aan en overal was rumoer. Bovendien hebben we op opgevouwen kartonnen dozen moeten liggen. Alles doet zeer.''

Naar schatting 430 mensen waren door het stilvallen van al het treinverkeer gestrand op Amsterdam CS. Voor hen was er maar één oplossing: overnachten in de tentoonstellingshallen van de RAI in Amsterdam-Zuid. Hoewel de gemeente Amsterdam eerder op de avond had verklaard dat niemand op de grond zou hoeven te slapen, werden uiteindelijk maar zo'n 150 noodbedden aangeleverd. Overmacht, legt de gemeente uit, want in het hele land en vooral ook op Schiphol, was de vraag naar bedden groot.

En de oplossing was zo eenvoudig, zeggen Jan en Marion Bakker uit Emmen. De hele dag hadden ze zich lopen vergapen aan de `meest schitterende sleurhutjes' op de Camping en Caravan RAI in de andere hallen van het complex. ,,Hoe moeilijk is het dan om even wat extra kussen en bedden daarvandaan te halen? Maar dat kon dus weer niet.'' Wat hij het ergste vond? ,,Ze hadden beter wat biertjes kunnen uitdelen. Als iedereen toch wakker is, kun je het maar beter gezellig maken.''

Jan Slot uit Amersfoort heeft `in principe' waardeloos geslapen, maar wil er niet over zeuren. ,,Iedereen deed zijn best, maar leg 400 man in een hal en je weet dat er van slapen weinig komt. We waren eigenlijk ook wel een beetje bang dat ze onze spullen zouden pikken, want in Herberg De RAI hebben ze geen hotelkluis voor je waardevolle spullen.''

Jelle Bollema uit Franeker is vooral vol lof over de `verzorging'. Hij en zijn vrouw hebben niet lang geslapen, maar hebben wel een avontuurlijk gevoel overgehouden aan de nacht. ,,Iedereen was zo aardig. De dames van het Rode Kruis kwamen ons instoppen en brachten etenspakketjes en koffie rond.''

Luc en Mo stapten 's morgens in de trein naar woonplaats Parijs. Na een reis in het Verre Oosten en Australië een kippenstukje, maar bij Brussel strandden de wereldreizigers voor de tweede keer in twee dagen. ,,Maar hier kennen we tenminste mensen'', zegt Luc via de telefoon, terwijl ze aanbellen op het bewuste adres. ,,Merde'', roept Mo hartgrondig op de achtergrond. ,,Niemand thuis.''

Bron: Algemeen Dagblad